Όλες οι στιγμές μιας μητέρας είναι μοναδικές.
Η μέρα που το παιδί της φεύγει από το σπίτι για να σπουδάσει είναι μία από αυτές. Ως μητέρα δυο φοιτητών είχα την τύχη να ζήσω αυτή τη μοναδική εμπειρία.
Μέχρι χθες το σπίτι ήταν γεμάτο . Ρούχα στην καρέκλα, παπούτσια πεταμένα , η πόρτα που έκλεινε λίγο πιο δυνατά απ’ όσο θα ήθελες. Μικρές καθημερινές στιγμές που κάποτε τις θεωρούσες δεδομένες και τώρα θα ήθελες πολύ να τις ζήσεις ξανά.
Το σπίτι μοιάζει ξαφνικά άδειο.
Η πρώτη μέρα μετά την αναχώρηση
Μέχρι χθες υπήρχε ένας γνώριμος θόρυβος.
Μουσική από το δωμάτιο, ένα «μαμά πεινάω, τι έχουμε να φάμε;», διαφωνίες ή γκρίνια για κάτι ασήμαντο.
Την πρώτη μέρα περιμένεις να ακούσεις το κλειδί στην πόρτα. Εκείνη τη γνώριμη φωνή. Πιάνεις τον εαυτό σου να αναπολεί στιγμές ή να μαγειρεύει από συνήθεια την αγαπημένη του συνταγή.
Και μετά θυμάσαι.
Έφυγε….. Δεν έφυγε όμως για πάντα , αλλά για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα ώστε η καθημερινότητά σας να μην είναι πια η ίδια.
Ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα είναι το δωμάτιο του. Τώρα βρίσκεται εκεί, σχεδόν ανέγγιχτο. Το δωμάτιο μπορεί να παραμείνει ένας χώρος που κρατά τη σύνδεση μαζί του ….Γιατί δεν τελείωσε η σχέση σας. Απλώς άλλαξε μορφή.
Η απουσία γίνεται μέρος της καθημερινότητας
Στην αρχή, περιμένεις με αγωνία το τηλεφώνημα. «Έφαγες;» , «Πώς πήγε η σχολή;» , «Είσαι καλά;» , «Χρειάζεσαι κάτι;»
Και κάπου εδώ καταλαβαίνουμε ότι το παιδί που για χρόνια φροντίζαμε έχει μεγαλώσει.
Τώρα πρέπει να μάθουμε να είμαστε δίπλα του χωρίς να παρεμβαίνουμε συνεχώς. Να ενδιαφερόμαστε χωρίς να ελέγχουμε. Γιατί το παιδί που έφυγε για σπουδές δεν χρειάζεται πια μια μητέρα που τα κάνει όλα αλλά μια μητέρα που στέκεται διακριτικά δίπλα του.
Πως το «αφήνω»;
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα και για τους δύο.
Το παιδί από τη μια πρέπει να πάρει αποφάσεις, να γνωρίσει ανθρώπους, να διαχειριστεί χρήματα, να οργανώσει τον χρόνο του, να κάνει λάθη και να μάθει από αυτά.
Και εμείς, από την άλλη πρέπει να αντισταθούμε στην ανάγκη να ρυθμίσουμε τα πάντα για εκείνο.
Σίγουρα θα ανησυχούμε , κάποιες νύχτες θα σκεφτόμαστε αν είναι καλά. Είναι απόλυτα λογικό. Είναι όμως η ώρα που πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη .
Και τώρα…τι κάνω εγώ;
Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα . Για χρόνια η ζωή μας ήταν οργανωμένη γύρω από τα παιδιά. Το σχολείο, οι δραστηριότητες, οι υποχρεώσεις, οι εξετάσεις, τα καθημερινά «τρέχω». Και ξαφνικά υπάρχει χρόνος…….Άπλετος χρόνος.
Στην αρχή μπορεί να μοιάζει σαν ένα μεγάλο κενό. Όμως αυτό το κενό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό. Μπορεί σιγά σιγά να μετατραπεί σε χώρος….για εμάς.
Για ένα βιβλίο που περιμένει στο κομοδίνο. Για ένα ταξίδι. Για ένα χόμπι. Για γυμναστική. Για μια δουλειά . Για μια δραστηριότητα που πάντα αναβάλλαμε.
Και κυρίως, πάνω απ’ όλα, να θυμηθούμε πως η μητρότητα είναι ένα μεγάλο κομμάτι μας αλλά δεν είναι όλη μας η ταυτότητα.
Αυτή η περίοδος μπορεί να είναι γεμάτη αντιφατικά συναισθήματα. Δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι άσχημα επειδή σου λείπει. Ούτε επειδή απολαμβάνεις ξανά κάποιες ελευθερίες που είχες ξεχάσει.
Η νέα σχέση με το παιδί σου
Ας δούμε τα πράγματα μέσα από ένα θετικό πλαίσιο. Κάτι όμορφο συμβαίνει όταν το παιδί φεύγει.
Μπορεί να γνωρίσετε το παιδί σας από την αρχή. Οι συζητήσεις σας μπορεί να γίνουν διαφορετικές. Ίσως σου μιλήσει για πράγματα που δεν περιμένεις.
Ίσως ζητήσει τη γνώμη σου…. όχι επειδή πρέπει να την ακολουθήσει, αλλά επειδή θέλει πραγματικά να την ακούσει.
Και τότε θα καταλάβεις ότι η σχέση σας αλλάζει. Γίνεται πιο ώριμη.
Όταν το παιδί φεύγει για σπουδές, δεν τελειώνει η μητρότητα. Τελειώνει μια συγκεκριμένη εποχή της.
Και κάθε τέλος, κρύβει μέσα του μια νέα αρχή .Νέα αρχή για εκείνο αλλά και για μας.
Γράφει η Ευγενία Τσέτσιλα