“Μικρά μου πουλάκια.”

Ας γράψω κι εγώ ένα μήνυμα στα παιδιά σας τώρα που επιστρέφουν στα σχολειά τους.

“Μικρά μου πουλάκια” (όπως σας έλεγε ο Σωκράτης) Το ξέρω πώς δεν με διαβάζετε εσείς, μα με διαβάζουν οι γονείς σας. Είναι κάτι που έλεγα και στα δικά μου παιδιά μέχρι που τελείωσαν το Λύκειο, και το λέω και στα παιδιά μου στο στάδιο και το γράφω κάθε χρόνο.

Κάντε μου μια χάρη: Άμα δείτε κανα συμμαθητή σας ή συμμαθήτρια που ναι λίγο ντροπαλός, που δεν κάνει εύκολα παρέες, που ναι μοναχικός, που ντύνεται φτωχικά, που δεν είναι και τόσο δημοφιλής, που ναι κάπως διαφορετικός από σας, που είναι στενοχωρημένος, που είναι λυπημένος, που είναι αγχωμένος, που δεν ανοίγεται, κάντε ΣΕΙΣ την αρχή.

Δε σας λέω να γίνετε κολλητοί. Δε μπορούμε να μαστε κολλητοί ή φίλοι με όλους. Απλά χαιρετήστε τον/την, πιάστε του/της λίγο την κουβέντα, χαρίστε του/της ένα χαμόγελο στο διάδρομο ή στις σκάλες. Μπορεί να είναι έτσι, επειδή έγιναν διάφορα. Περνάμε πράγματα άσχημα. Και μεις και σεις. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Μπορεί να έχασε ένα αδέρφι. Μπορεί ο μπαμπάς του/της να έχασε τη δουλειά του. Μπορεί η μαμά του/της να δουλεύει 12ωρα για ψίχουλα. Μπορεί να αρρώστησε κάποιος δικός του. Μπορει μόλις να ήρθε στο σχολείο κ να μην ξέρει κανέναν.
Μπορεί… πολλά μπορεί.

Μια μικρή χειρονομία ευγένειας, μερικές φορές μια μικρή τόση δα κίνηση, ακόμα κι αν δεν αλλάξει τον κοσμο ζούμε, τον κοσμο που παραλάβαμε εμείς και σας τον παραδίνουμε σε κακό χάλι, μπορεί να αλλάξει αρκετά σε μερικές ψυχές, που δεν έχουμε ιδέα, τι μπορεί να κουβαλάνε. Ισως να φωτίσει λιγάκι τον ζόφο που βιώνουμε. Δώστε λιγάκι αγάπη, κάποια στιγμή θα γυρίσει πάνω σας σαν μπούμεραγκ ως αγάπη, τύχη ή επιτυχία, είμαι σίγουρη γι αυτό.

Τα φιλιά μου και με το καλό να γυρίσετε στις σχολικές σας φωλιές, στα στάδια και στα γήπεδα.