«Το σχολείο είναι ζωή, όχι προετοιμασία για τη ζωή»-John Dewey

«Το σχολείο είναι ζωή, όχι προετοιμασία για τη ζωή»

John Dewey

Τόσο απλό. Κι όμως το ξεχνάμε οι περισσότεροι.

Από πολύ μικρά, τα παιδιά μπαίνουν σε έναν αγώνα δρόμου «Να μάθουν, να γίνουν, να έχουν, να μεγαλώσουν» …που μοιάζει να μην έχει τερματισμό.

Δε μπαίνουν μόνα τους φυσικά σ’ αυτό τον εξαντλητικό αγώνα, εμείς τα βάζουμε. Για το καλό τους! Να μάθουν τα περισσότερα που μπορούν, να γίνουν καλοί σε κάτι (ή μάλλον σε πολλά), να μη μείνουν πίσω, να έχουν τα καλύτερα.

Και ξεχνάμε τί είναι σήμερα, τί ξέρουν, τί σκέφτονται, τί θέλουν. Παραβλέπουμε πως νιώθουν, όχι επειδή δεν τα αγαπάμε, απλά δεν προλαβαίνουμε! Τρέχουμε κι εμείς δίπλα τους πίσω τους και μπροστά τους. Αγκομαχούμε για να μην τους λείψει κάτι.

Τί τους μαθαίνουμε όμως έτσι;

Τους μαθαίνουμε να μη ζουν το τώρα τους, να περιμένουν κάτι άλλο.

Και τα χρόνια περνάνε. Σε μια αίθουσα αναμονής για κάτι μεγαλύτερο κάτι καλύτερο, που (μεταξύ μας) ποτέ δεν έρχεται. Τι καλύτερο από τα ανέμελα παιδικά χρόνια;

Είναι όμως ανέμελα; Τους το επιτρέπουμε;

Το εκπαιδευτικό σύστημα, απαιτεί όλο και περισσότερα από τα παιδιά, σε όλο και μικρότερες ηλικίες.

Οι λόγοι είναι γνωστοί, δε θα αναλύσω εδώ τους σκοπούς της δημιουργίας υπέρμετρης ανταγωνιστικότητας και της αποβλάκωσης μέσω της υπερπληροφόρησης.

Και τι μπορούμε να κάνουμε; Αφού έτσι είναι.

Φίλοι γονείς, φίλοι εκπαιδευτικοί, ο καθένας μας στο δικό του μικρόκοσμο, είτε αυτός ονομάζεται οικογένεια, είτε σχολική τάξη, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

Πώς;

➢ Να θυμίζουμε στα παιδιά μας, να στέκονται. Να στέκονται για να ακούνε τις ανάγκες τους.

➢ Να εκφράζονται. Να επικοινωνούν με ανθρώπινους τρόπους (τους παλιούς).

➢ Να απολαμβάνουν τις στιγμές και να μην τις προσπερνάνε βιαστικά, σαν να είναι δεδομένες. Να δίνουν στον εαυτό τους χώρο να νιώσει ευγνωμοσύνη για την κάθε ημέρα.

➢ Να μη βιάζονται να μεγαλώσουν. Να εκτιμούν όσα έχουν σήμερα και όσα μπορούν να προσπαθήσουν.

➢ Να μαθαίνουν με τρόπο βιωματικό και προσαρμοσμένο στις δικές τους ικανότητες. Παίζοντας.

➢ Να έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με όσα τους ταιριάζουν, με εκείνα που κάνουν την ψυχή τους να μεγαλώνει.

➢ Να ξέρουν ότι δε χρειάζεται να προσπαθούν να είναι τέλειοι σε όλα. Να μάθουν ότι τα λάθη είναι μέρος της διαδικασίας μάθησης και όχι ντροπή.

Πώς θα τους τα μάθουμε όλα αυτά;

Με το παράδειγμα μας φυσικά!

Ξαναγράφω τις προτάσεις στο πρώτο πρόσωπο λοιπόν:

• Να μου θυμίζω να στέκομαι. Να στέκομαι για να ακούω τις ανάγκες μου.

• Να εκφράζομαι. Να επικοινωνώ με ανθρώπινους τρόπους (τους παλιούς).

• Να απολαμβάνω τις στιγμές και να μην τις προσπερνάω βιαστικά, σαν να είναι δεδομένες. Να δίνω στον εαυτό μου χώρο να νιώσω ευγνωμοσύνη για την κάθε ημέρα.

• Να μη βιάζομαι να «μεγαλώσω». Να εκτιμώ όσα έχω σήμερα και όσα μπορώ να προσπαθήσω.

• Να μαθαίνω με τρόπο βιωματικό και προσαρμοσμένο στις δικές μου ικανότητες.

• Να βρω χρόνο να ασχοληθώ με όσα μου ταιριάζουν, με εκείνα που κάνουν την ψυχή μου να μεγαλώνει.

• Να ξέρω ότι δε χρειάζεται να προσπαθώ να είμαι τέλεια/ος σε όλα. Να θυμάμαι ότι τα λάθη είναι μέρος της διαδικασίας μάθησης και όχι ντροπή.

Κάντε αυτό το δώρο στα παιδιά σας.

Θυμηθείτε πόσο πολύτιμα είναι τα παιδικά χρόνια.

Δώστε τους χώρο να τα ζήσουν!

Καλή σχολική χρονιά! Με όμορφα βιώματα, περισσότερη ελευθερία, δημιουργικότητα και πολλά συναισθήματα!