Είμαι η Χριστίνα και πρόσφατα έγινα μαμά. Πλέον δεν είμαι απλώς η Χριστίνα — είμαι η μαμά του Κωνσταντίνου.
Στο υπέροχο και ταυτόχρονα απαιτητικό ταξίδι της γονεϊκότητας, συνειδητοποίησα κάτι απλό αλλά ουσιαστικό: παρασύρθηκα από τον υπερκαταναλωτισμό.
Πριν ακόμα γεννηθεί ο Κωνσταντίνος, είχα φροντίσει να τα έχω όλα: ριλάξ, λίκνο, στοίβες από ρουχαλάκια… Ήθελα να είμαι έτοιμη για κάθε πιθανό σενάριο.
Και όμως, σύντομα κατάλαβα ότι:
δεν του άρεσε το ριλάξ και δεν το χρησιμοποίησε ποτέ,
το λίκνο έμεινε άδειο, γιατί τελικά κοιμόταν στην αγκαλιά μου,
τα ρουχαλάκια τα φόρεσε για 1-2 μήνες και μετά δεν του έκαναν — μεγαλώνει τόσο γρήγορα! (και ναι, αυτό με γεμίζει χαρά).
Το αποτέλεσμα;
Το λίκνο έγινε κούνια (την οποία αγόρασα secondhand από το marketplace, σε εξαιρετική κατάσταση και τιμή).
Το ριλάξ μπήκε πίσω στο κουτί του.
Τα ρουχαλάκια φυλάχτηκαν προσεκτικά.
Η κούνια μετατράπηκε σε παιδικό κρεβάτι — και τελικά όλα κατέληξαν στην αποθήκη.
Σε άριστη κατάσταση. Πρακτικά και συναισθηματικά πολύτιμα. Αλλά αχρησιμοποίητα.
Έτσι γεννήθηκε το Bobiras 2 Bobira.
Επηρεασμένη από τη δική μου εμπειρία, αποφάσισα να σχεδιάσω μια πλατφόρμα — μια κοινότητα για γονείς, φτιαγμένη με αγάπη, ενσυναίσθηση και δημιουργικότητα.
Για να βοηθήσει τους σημερινούς γονείς να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες των καιρών.
Και όσους έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους, να δώσουν νέα ζωή στα παιδικά πράγματα που κάποτε λάτρεψαν.
Γιατί στα secondhand είδη μπορεί να κρύβονται μικροί θησαυροί.
Οι πρώτες αντιδράσεις;
Όταν μοιράστηκα την ιδέα μου, άκουσα συχνά ερωτήσεις όπως:
– «Υπάρχουν τόσες παρόμοιες. Τι θα κερδίσεις;»
– «Κι αν κάνεις δεύτερο παιδί;»
– «Γιατί δεν τα χαρίζεις ή δεν τα δίνεις σε συγγενείς;»
Αυτές οι ερωτήσεις με έκαναν να σκεφτώ ακόμα πιο συνειδητά. Και να καταλάβω γιατί αυτή η πλατφόρμα είναι κάτι που αξίζει να υπάρχει.
«Υπάρχουν τόσες παρόμοιες πλατφόρμες. Τι θα κερδίσεις; Τα βάζουμε και στο Facebook…»
Το Bobiras 2 Bobira δεν σχεδιάστηκε για το κέρδος.
Ξεκίνησε από μια απλή και προσωπική ανάγκη: να πουλήσω τα δικά μου παιδικά είδη με σεβασμό.
Σεβασμό προς τα αντικείμενα που συνόδευσαν τις πρώτες στιγμές του παιδιού μου.
Ίσως δεν μου άρεσε η ιδέα να τα ανεβάσω σε μια ομάδα τοπικών αγγελιών στο Facebook, ανάμεσα σε ένα τρακτέρ, έναν καναπέ και μια γκαζιέρα.
Ίσως δεν μου άρεσε η αίσθηση ότι εκθέτω κάτι τόσο προσωπικό σε ένα ψηφιακό παζάρι χωρίς φροντίδα.
Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω έναν χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στους γονείς.
Ανάλυσα τι έλειπε από τις υπάρχουσες πλατφόρμες και προσπάθησα να καλύψω αυτά τα κενά με:
αξιοπιστία
ευκολία
ανθρώπινη προσέγγιση
«Κι αν κάνεις δεύτερο παιδί;»
Η αλήθεια είναι πως κάποιοι άνθρωποι νιώθουν πλήρεις με ένα παιδί.
Αν έρθει δεύτερο, θα ξέρω τι να μην κάνω: δεν θα ξαναπαρασυρθώ από τον υπερκαταναλωτισμό.
«Γιατί δεν τα δίνεις σε συγγενείς;»
Είναι μια πολύ γλυκιά ιδέα να περνάνε τα παιδικά αντικείμενα από γενιά σε γενιά.
Όμως το να κρατάς πράγματα «για όταν έρθει η ώρα» ενός συγγενή, μπορεί να γίνει βάρος.
Για εκείνον που δεν θέλει παιδιά.
Για εκείνον που δεν είναι ακόμα έτοιμος.
Για εκείνον που δεν θέλει διαρκώς να θυμάται τι “δεν έχει”.
«Γιατί δεν τα χαρίζεις;»
Η πλατφόρμα μου έχει και αυτή την επιλογή.
Η ενότητα «Χάρισε το» επιτρέπει σε κάθε μέλος να χαρίσει ό,τι θέλει, σε όποιον ο ίδιος επιλέξει.
Χωρίς αιτήματα. Χωρίς πίεση.
Και φυσικά, συνεργαζόμαστε και με κοινωνικές δομές για δωρεές.
«Και το blog; Τι ρόλο παίζει; Είσαι influencer;»
Όχι. Δεν είμαι influencer.
Το blog είναι ένας χώρος για φωνές σαν τη δική μου — και τη δική σου.
Για όσους θέλουν να μοιραστούν τις σκέψεις, τα λάθη, τις αλήθειες και τις μικρές νίκες της γονεϊκότητας.
Το bobiras2bobira.gr είναι αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο μου.
Και αυτό το κείμενο είναι το πρώτο μου post.
